از
نظر كاشت و مصرف چاي ، چين اولين محلي است كه اين گياه در حدود
2700 سال قبل از ميلاد مسيح در آنجا كشت شده و به مصرف مي رسيده
است . افسانه هاي چيني كشف چاي را به دوران حكومت امپراتور سين
نانگ كه در قرن سوم پيش از ميلاد مي زيسته است ، منتسب مي كنند
. كشت چاي از دره يانگ تسه آغاز گرديد و سپس از آنجا به طرف
سواحل اقيانوس آرام و آنگاه به طرف جزاير ژاپن كشيده شده است
عادت نوشيدن چاي تا پيش از قرن پنجم پيش از ميلاد از چين به
ژاپن رسيده بود اما دانه اين گياه براي اولين بار در سال 1191
ميلادي توسط كاهن بودايي ژاپني به نام آئيساي كه در چين آموزش
ديده بود به اين كشور آورده شد .اين گياه ( چاي) پس از ژاپن
به نواحي ديگر آسيااز قبيل اندونزي ، هندوستان ، سيلان ، پاكستان
و ... منتقل شد . تاجران هلندي اولين كساني بودند كه در سال
1610 چاي را به منظور فروش با خود به اروپا آوردند . در محموله
ظروف چيني كه اين تاجرها با خود آورده اند چند قوري نيز وجود
داشت ، به اين ترتيب نوشيدن چاي به سرعت در طول قرن هفدهم در
اروپا و ابتدا در هلند و انگلستان رواج يافت و چنان شد كه در
نيمه پاياني قرن هفدهم به نشانه تجدد تبديل شد
اين نوشيدني كه با انقلاب صنعتي از رتبه يك نوشيدني اشرافي به
نوشيدني طبقه جديد تبديل شده بود ، پس از اين كه از دو جنگ جهاني
هم سالم به در برد در سال 1952 با تهديد جديدي مواجه شد به نام
قهوه فوري ! اين رقيب سرسخت بر خلاف قهوه هاي معمول بسيار راحت
تر از چاي آماده مي شد و به اين ترتيب به سرعت جاي چاي را در
بازار گرفت . همين امر موجب ظهور پديده جديدي تر جهان چاي شد
و اين پديده چاي كيسه اي بود
از اوايل قرن بيستم چايكاري در ايران و تركيه آغاز گرديد . قبل
از سال 1280 هجري شمسي ، كشت چاي در ايران رواج نداشت و ايرانيان
قديم به جاي چاي قهوه مي نوشيدند ، به همين دليل چايخانه هاي
امروزي همان نام سنتي خود يعني قهوه خانه را حفظ كرده اند
حدود صد سال پيش ( در سال 1280 هجري شمسي ) به علت علاقه دولت
ايران به كشت چاي در كشور ، شاهزاده حاج محمد ميرزا كاشف السلطنه
چايكار ( نوه عباس ميرزا) كه در آن زمانژنرال كنسول ايران در
هند بود اين محصول را از هندوستان وارد ايران كرد و توانست آن
را در كناره هاي درياي خزر به عمل آورد و به خاطر همين عمل ميهن
دوستانه به محمد ميرزا لقب كاشف السلطنه داده بودند |
